Kocam, hamileliğim yüzünden

Akşam Murat eve geldiğinde dolabın yarısının boş olduğunu gördü.

"Ne oluyor?"

Sakin bir sesle cevap verdim.

"Bebeğimle birlikte gidiyorum."

Bir anda panikledi.

"Bir dakika."

İlk kez sesindeki kibri değil, korkuyu duydum.

"Abartıyorsun."

"Arabada geçen kırk gece bana hiç abartı gibi gelmedi."

Konuşacak söz bulamadı.

Biz kapıdan çıkarken sadece arkamızdan baktı.

Sonraki haftalar hayatımın en huzurlu günleri oldu.

Nermin Hanım bana kendi evinde bir oda hazırladı.

Her sabah kahvaltımı hazırlıyor, doktor kontrollerime benimle geliyor, geceleri sırtıma sıcak havlu koyuyordu.

İlk kez gerçekten dinlenebiliyordum.

Doğuma iki hafta kala Murat defalarca aradı.

Mesajlar gönderdi.

"Özür dilerim."

"Bir hata yaptım."

"Lütfen eve dön."

Ama ben artık sözlere değil, davranışlara inanıyordum.

Doğum başladığında hastaneye beni Nermin Hanım yetiştirdi.

Saatler süren sancının ardından sağlıklı bir erkek bebek dünyaya geldi.

Onu ilk kez kucağıma aldığımda ağladım.

Nermin Hanım da yanımda ağlıyordu.

Doktor, "Babayı çağıralım mı?" diye sordu.

Birkaç saniye sustum.

"Çağırın."

Murat geldiğinde gözleri kıpkırmızıydı.

Bebeğe baktı.

Sonra bana.

"İkimizin de affedilmeyi hak etmediğimi biliyorum."

Sessiz kaldım.

"Oğlumu seveceğim. Ama bunun için önce iyi bir baba olmayı öğrenmem gerekiyor."

Bu cümle, aylardır ondan duyduğum ilk samimi cümleydi.

Aradan bir yıl geçti.