Kocam, hamileliğim yüzünden

Ürperen sessizlik koridoru kapladı.

Murat'ın titreyen bakışları önce yere düşen pakete, sonra annesi Nermin Hanım'a çevrildi.

"Anne... Sen bunu yapamazsın!"

Nermin Hanım ilk kez oğluna öfkeyle değil, büyük bir hayal kırıklığıyla baktı.

"Hayır Murat," dedi sakin ama kararlı bir sesle. "Bunu çoktan yaptım."

Murat eğilip paketi yerden aldı. İçinden kendi çocukluğuna ait eski, katlanır kamp yatağı çıkmıştı. Yatağın üzerine de tek bir not iliştirilmişti.

"Madem hamile eşini arabada yatıracak kadar rahat davranabiliyorsun, bu gece sen de gerçek bir yatağı hak etmiyorsun. Bu evde bundan sonra misafir sensin."

Murat şaşkınlıkla annesine baktı.

"Bu ne saçmalık?"

"Saçmalık mı?" diye karşılık verdi Nermin Hanım. "Saçmalık olan, sekiz aylık hamile karını her gece arabada yatırman."

Ben ise kapının yanında öylece duruyordum. İlk kez biri benim yerime konuşuyordu.

Nermin Hanım cebinden ikinci bir zarf çıkardı.

"Bunu da oku."

Murat zarfı açtı.

İçinde dairenin kira sözleşmesinin bir fotokopisi vardı.

Murat kaşlarını çattı.

"Bu da ne?"

"Evi kiralayan sensin sanıyordun değil mi?"

Murat başını kaldırdı.

"Evet."

"Yanılıyorsun."

Nermin Hanım derin bir nefes aldı.

"Depozitoyu ben ödedim. İlk altı aylık kirayı da ben yatırdım. Ev sahibine de bugün konuştum."

Murat'ın yüzü iyice gerildi.

"Ne demek istiyorsun?"