Kocam, 4. Evre Kanser

Uzun süre tek kelime edemedim.

Sonunda gözlerimi kapatıp fısıldadım:

"Sana çok kızdım... Seni yıllarca hain sandım. Keşke bana gerçeği söyleseydin. Belki birlikte ağlar, birlikte savaşırdık. Ama seni artık anlıyorum."

Rüzgâr hafifçe eserken mezarın üzerindeki yapraklar kıpırdadı.

O an içimde taşıdığım ağır yükün yavaş yavaş hafiflediğini hissettim.

Ahmet bana geride servet değil, çok daha değerli bir miras bırakmıştı.

Sevginin bazen fedakârlığın en acı hâline dönüşebileceğini...

Ve gerçek aşkın, bazen nefret edilmeyi bile göze alacak kadar derin olabileceğini...