Kocam, 4. Evre Kanser

Ahmet ile otuz dokuz yıllık bir evliliğimiz vardı. Genç yaşta kurduğumuz yuvayı büyük emeklerle ayakta tuttuk. Yokluk gördük, hastalıklarla mücadele ettik, çocuklarımızı birlikte büyüttük. Hayatımız boyunca birbirimizin en büyük desteği olduk.

Ta ki Ahmet'e 4. evre kanser teşhisi konulana kadar.

Bir gün karşıma geçip, "Son zamanlarımı senin yanında geçirmek istemiyorum. Sevdiğim kadınla geçirmek istiyorum." dedi.

Sanki bütün dünyam bir anda yıkılmıştı.

Boşanmamızın üzerinden üç hafta geçmeden, benden on yaş küçük iş arkadaşı Ceren ile evlendi. Üstelik düğünde, yıllar önce kendisine hediye ettiğim mavi kravatı takmıştı. Bunu görmek bana ihanetten bile ağır gelmişti.

Aradan yalnızca dört ay geçti ve Ahmet yaşamını yitirdi.

Saatlerce ağladım ama cenazesine gitmeye kendimde güç bulamadım.

Ertesi sabah kapım çalındığında ise karşımda gözyaşları içinde Ceren duruyordu.

"Ahmet'in senden sakladığı bir gerçeği artık bilmen gerekiyor." dedi.

İçimdeki bütün öfkeye rağmen onu eve aldım.

Dakikalarca konuşamadı. Ardından sessizce, "Ahmet'in yaptığı hiçbir şey göründüğü gibi değildi." diye fısıldadı.

Şaşkınlık içinde, "Bunu neden söylüyorsun?" diye sordum.

Çantasından mühürlü bir zarf ve küçük bir anahtar çıkardı.

"Bunları sadece Ahmet öldükten sonra sana teslim etmemi istedi. Gerçeği öğrenmeden hiçbir karar vermemeni özellikle tembihledi." dedi.

Zarfı elime aldığım anda üzerindeki yazıyı tanıdım.

İçindeki tek cümleyi okumamla birlikte, yıllardır doğru bildiğim her şey bir anda anlamını yitirdi... Hikayenin Tamamı ilk yorumda ��