Karanlık Çekmecedeki Sır ve Bitmeyen 17 Dakika

Tabii ki kızım, ben tam yanındayım,” dedim.

İki dakika sonra Umut kucağında kıpırdanmaya başladığında Zeynep bana baktı: “Baba, alır mısın artık?”

Hemen uzanıp bebeği kucağıma aldım. Ne bitmeyen 17 dakika sözleri vardı ne de saklanması gereken sırlar. Zeynep kollarını rahatça iki yana açtı ve resim defterine geri döndü. Çünkü artık biliyordu ki kucağındakini bırakmak istediğinde, onu tutacak bir babası tam yanı başındaydı.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz