GÜZEL GİYİN VE GÖLÜN KENARINDA

Ertan ile Sevda’nın yaklaşık iki yıldır şirketten para aktardıkları anlaşıldı.

Ama beni asıl şaşırtan şey birkaç gün sonra yaşandı.

Suat Bey yeniden beni odasına çağırdı.

Masanın üzerinde ilk gün gördüğüm hisse devir belgesi duruyordu.

“Bunu hâlâ anlamıyorum,” dedim.

“Beni test etmek için hazırlamadınız herhalde.”

Suat Bey gülümsedi.

“Hayır. O belge gerçek.”

“Peki neden ben?”

Pencereden dışarı baktı.

“Bu şirketi elli üç yıl önce iki kişi kurduk.”

Masasının üzerindeki eski siyah beyaz fotoğrafı bana uzattı.

Fotoğrafta genç Suat Bey ve başka bir adam vardı.

İkinci adamın yüzüne bakınca kalbim duracak gibi oldu.

Onu tanıyordum.

Çünkü aynı yüzün fotoğrafı yıllardır annemin evindeki çekmecede duruyordu.

“Bu adam…”

“Deden.”

Boğazım düğümlendi.

Suat Bey devam etti.

“Deden benim ortağımdı. Ama sen doğmadan kısa süre önce ağır hastalandı. Hisselerini bana emanet etti. Tek bir şartla.”

“Neymiş?”

“Ailesinden biri bir gün bu şirkette kendi emeğiyle çalışır, dürüstlüğünü kanıtlarsa hakkını ona devredecektim.”

Gözlerim doldu.

“Annem bunu biliyor muydu?”

“Hayır.”