Odadan çıkmadan önce göl kenarında çekildiğimiz fotoğrafı duvardan indirdi ve bana uzattı.
“Bunu sakla,” dedi.
“Neden?”
“Çünkü hayatının en kötü günü sandığın günün, aslında hayatının yön değiştirdiği gün olduğunu sana hatırlatsın.”
Yıllar sonra o fotoğraf hâlâ çalışma masamın üzerinde duruyor.
Altına ise dedemin eski defterinde bulduğum tek bir cümleyi yazdım:
“İnsanın gerçek değeri, elindekiler alındığında geriye ne kaldığıyla anlaşılır.”
O gün işimi kaybettiğimi sanmıştım.
Meğer bana ait olmayan bir koltuğu kaybedip, yıllardır farkında olmadan hak ettiğim bir yere doğru yürümeye başlamışım.
Ve artık biliyorum ki bazen kapanan bir kapı, insanı dışarıda bırakmak için değil…
Gerçekten ait olduğu kapıya götürmek için kapanır.