Evlat edinilem kız

Bir trafik kazası olmuştu.
Bir telefon gelmişti.
Sakin, uzak bir ses onların artık olmadığını söylemişti.Meryem—eşim.
Ece—altı yaşındaki kızımızMutfakta tek başıma durduğumu hatırlıyorum.
Telefonu sımsıkı tutuyor, boşluğa bakıyordumOndan sonra hayat, yaşamak olmaktan çıkıp rutine dönüştü.
Çalıştım, eve geldim, dondurulmuş yemekleri ısıttım ve sessizlik içinde yedim.
Arkadaşlarım hâlimi hatırımı sordu.
Kız kardeşim her hafta aradı.
Hiçbiri içimdeki boşluğu dolduramadı.Ece’nin çizimlerini sararıp solana kadar buzdolabının üzerinde tuttum.
Atmaya elim varmadı.