Murat, kapının önündeki gölgeyi fark edip başını çevirdiğinde zaman durdu. Aslı’nın gözlerindeki o kırılmışlığı gördüğü an, vücudundaki tüm kanın çekildiğini hissetti. Panik, utanç ve bastırılmış gerçeğin ortaya çıkmasının verdiği o ağır çaresizlik yüzüne yansıdı. Hızla yataktan doğrulmaya çalıştı, dudaklarından bir şeyler dökülmek istedi ama tek bir mantıklı cümle bile kuramadı. Emre ise durumun vehametini anlayıp sessizce geri çekildi.
"Aslı..." diyebildi Murat, sesi kendi kulağına bile yabancı ve cılız geliyordu.