Karısı Aslı’yı gerçekten seviyordu; onunla kurduğu bağ yüzeysel değildi. Fakat ruhunun bir yarısı her zaman eksik, bastırılmış ve karanlıkta kalmıştı. Emre, o karanlıkta kalan yarının sesiydi.
Aslı ise o akşam normalde katılacağı iş yemeği son anda iptal olduğu için eve erken dönmüştü. Anahtarı kapı deliğine sokup çevirirken, evdeki sessizlik ona her zamankinden farklı geldi. Çantasını koridordaki dresuarın üzerine bıraktı. İçeriden gelen müziğin sesini takip ederek koridorda ilerledi. Yatak odasının kapısı hafifçe aralıktı ve içeriden gelen fısıltılı konuşmalar Aslı’nın adımlarını yavaşlattı.