Babasi hasta covik

Bazen zor günler oldu. Yorgunluk, küçük tartışmalar… Ama her defasında duvardaki Mehmet fotoğrafına bakıp susmayı bildiler.

Bir gece Emre yine balkonda durdu. Şehir sessizdi. İçinde bir pişmanlık vardı ama aynı zamanda bir kararlılık daGeçmişi değiştiremezdi. Sabahki telefon konuşmasını geri alamazdı. Ama bugünü farklı yaşayabilirdi.

O gece eve dönmedi. Annesinin yanında kaldı. Fatma uykuya dalarken elini tuttu.

Evde artık Mehmet yoktu. Ama onun sevgisi, emeği ve sabrı her köşede hissediliyordu.

Emre ilk kez gerçekten kalmayı seçmişti.

Ve bazen geç de olsa verilen doğru karar, insanın içindeki en büyük yükü hafifletirdi