Babasi hasta covik

Emre, Ayşe’nin aramasını bir kez daha gördüğünde artık kaçamayacağını anladı. İçinde yükselen huzursuzluk, iş toplantılarından ve bahanelerden daha güçlüydü. Ceketini aldı, kimseye açıklama yapmadan ofisten çıktı. Araba kullanırken elleri direksiyonda titriyordu. “Keşke sabah hemen gitseydim…” düşüncesi zihninden çıkmıyordu.Apartmanın önüne geldiğinde ambulansı gördü. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Merdivenleri koşarak çıktı. Kapı açıktı. İçeride iki sağlık görevlisi sessizce konuşuyordu. Fatma yatağın yanında oturuyordu. Mehmet, duvara dönük, hareketsiz yatıyordu.