Babasi hasta covik

Baba… — diye fısıldadı. — Affet beni.

Fatma başını yavaşça kaldırdı. Gözleri doluydu ama içinde sitem yoktu. Yalnızca derin bir yorgunluk vardı.Kısa süre sonra Ayşe de geldi. Saçları aceleyle toplanmış, yüzündeki makyaj akmıştı. Babasını o halde görünce sessizce ağlamaya başladı. Zeynep Hollanda’dan arayıp ilk uçakla geleceğini söyledi.O akşam ev ağır bir sessizliğe büründü. Sağlık görevlileri gittikten sonra Emre bütün telefonları kendisi yaptı. Cenaze işlemleri, resmi belgeler, camiyle görüşme… Daha önce bu tür sorumluluklardan kaçınan Emre, bu kez geri adım atmadı.

Cenaze günü Fatma siyah bir başörtüsüyle, tekerlekli sandalyesinde sessizce oturdu. Mehmet toprağa verilirken dudakları titredi.