35 yaşındaki bir adam

Mektubun devamını okurken ellerim titriyordu.

"Canım torunum... Artık Baran'ın hayatıma neden girdiğini öğrenme vaktin geldi. Bu evlilik en başından beri benim hazırladığım bir plandı."

Bir an nefesim kesildi.
Plan mı?
Yıllardır Baran'ın miras avcısı olduğuna inanmış, onu her gördüğümde öfkeyle yaklaşmıştım. Oysa babaannem bunun kendi planı olduğunu söylüyordu.
Devamını okumaya başladım.

"Senin bilmediğin bir gerçekle yaşayamazdım. Bundan sekiz yıl önce bana agresif bir kalp hastalığı teşhisi konuldu. Doktorlar uzun yaşayabileceğimin garantisini vermedi. O gün anladım ki öldüğümde geride sadece bir ev değil, birbirine yabancılaşmış insanlar bırakacaktım."

Satırların arasında gözyaşlarım damlıyordu.

"Sen beni çok sevdin ama hayatın koşuşturması içinde yalnız kaldığımı fark edemedin. Seni suçlamıyorum. İnsan bazen en çok sevdiği kişilerin sessizliğini duyamıyor."

İçime ağır bir suçluluk çöktü.
Gerçekten de onu seviyordum ama ziyaretlerim giderek seyrekleşmişti.
Mektup devam ediyordu.

"Baran'la bir huzurevinde tanıştım. Oraya gönüllü olarak gelip yaşlılarla ilgileniyordu. İlk başta bana da çay getiriyor, sohbet ediyordu. Haftalar geçtikçe onun kim olduğunu öğrendim."