Oğlumun arkadaşı diye eve aldım bana neler yaptı

Yanlış anlama ne olur… Sadece senin gibi bir insanla sohbet etmek bile çok iyi geldi. Uzun zamandır böyle bir sıcaklık hissetmemiştim.”

Gözlerim doldu. Belki de yıllardır birinin varlığını bu kadar derin hissetmemiştim ben de. Kalabalık şehirlerden uzak bu köy evinde zaman durmuştu sanki. İkimiz de sadece insan olmakla, duymaya ve duyulmaya ihtiyacı olan iki ruhla kalmıştık o gece…Kanepeden kalkıp yanıma geldiğinde, içinde bulunduğum sessizlik aniden ağırlaştı. Hasan, gözleriyle beni inceliyor gibiydi; ama bu bakışın içinde bir niyet değil, bir arayış vardı sanki. Bir sıcaklık, bir aidiyet… Ya da belki sadece bir tebessüm.

“Teyze…” dedi, sesi alçak ama kararlıydı. “Biliyorum belki yanlış anlaşılıyorum ama insan bazen hiç beklemediği yerde huzuru buluyor.”