Kocam için böbrek bağışçısı olduktan sonra,

Tatlıyı unuttuğumu fark edince fırına çıktım.Geri döndüğümde Deniz’in arabası garajdaydı.

İçeriden kahkahalar geliyordu.

Bir erkek.

Bir kadın.

Zeynep.

Küçük kız kardeşim.

Yatak odasının kapısını açtım.Zaman durmadı.

Hayatım parçalanırken saat işlemeye devam etti.

Deniz kotunu çekmeye çalışıyordu.

Zeynep gömleği açık hâlde şifonyere yaslanmıştı.

“Meral… erken geldin,” dedi Deniz.

Bağırmadım.

Eşya fırlatmadım.Çıktım.

Sonrası

En yakın arkadaşım Hande’ye gittim.

O gece eve dönmedim.

Ertesi sabah bir boşanma avukatıyla görüştüm.

Adı Pınar’dı.

“Buradan ayrılmak istiyorum,” dedim.