G-892JKVGF0C

Gözlerine bakamadım. Bakarsam,

Ta ki bu ultrason odalarıki o rakama kadar. 15 hafta 3 gün.

“Anne…” Aslı'nın sesiyle irkilerek kendime geldim. Gözyaşları içinde bana bakıyordu. Peçeteyle karnımdaki jeli silerken veya titriyordu. "Bana doğruyu söyle. Kimden? Allah aşkına anne, sen evden bile çıkmıyorsun. Aylardır başka kimse yok. Kim bu adam?"

Gözlerine bakamadım. Bakarsam, o an oracıkta öleceğimi hissettim. Karnımda büyüyen şey, kendi kocasından, demedimden olan bir bebekti. Bu, hiçbir yalanla kapatılamayacak, hiçbir bağlantısı olmayan, yıkıcı, kullanan bir sırdı Devamını okumak için başka bir sayfaya gecebilriisniz.Bilmiyorum,” diyebildim titreyen dudaklarımla. Sesim bana ait değilmiş gibi yabancıydı. “Hatırlamıyorum… Bir hataydı. Sadece bir anlık… yalnızlık.”

“Yalnızlık mı?” Aslı’nın sesi hastane odasında yankılandı. Öfkesi, şaşkınlığını bastırmaya başlamıştı. “Babamın hatırasına bunu nasıl yaparsın? Bana bunu nasıl yaparsın? O adam kimse bulacağım onu!”Karnımı toparlayıp yataktan kalkarken bacaklarımın tutmadığını hissettim. Doktor sessizce reçete yazıyor, durumun aile içi travmasını görmezden gelmeye çalışarak mesleki bir soğukkanlılıkla duruyordu. Bize ultrason görüntüsünün çıktısını uzattı. Siyah beyaz küçük kağıtta, bütün hayatımızı havaya uçuracak o bombanın ilk silüeti duruyordu.
Reklamlar