Gözlerine bakamadım. Bakarsam,
Doktorun işareti, siyah beyaz dalgalı ekranın sağ alt köşesindeki bir sayı dizisinin üzerinde gösteriliyor. Ölçümlerin hemen yanında, yanıp sönen küçük harflerle tahmin üreme süresi yazıyordu: 15 hafta 3 gün.
O yaşananların havası bir anda hissedilmiş gibi. Nefes alamadım. Beynim o sayıyı algıladı, hızla ilerledi ve geriye doğru doğru bir programlama yaptı. Beş hafta ve üç gün önce. Ocak ayının ikinci haftası. O korkunç, karlı hafta sonu.
Hemen sağımda duran ve ortadan kaldırılan simsıkı tutan büyük artışlar Aslı'nın yüzü kesildi. "Hayır mı?" diye fısıldadı Çatallı bir sesle. "Ne kalp atışı? Doktor Bey, annem elli sekiz yaşındaydı. Babam yedi yıldı! Sistemi vardı. Bu imkansız!"Tıpta mucizeler her zaman imkansız görünüyor Aslı Hanım" dedi doktor, cihazı karnımdan usulca çekerken. "Nadir de olsa, hormonların ani para birimiyle geç menopozun ardından spontan yumurtlama vakaları literatürde vardır. asıl ancak mucize, bu neslin embriyonun tutunabilmiş olması."
Doktorun ne dediğini duymuyordum bile. Kulaklarımda sadece o karlı gecenin uğultusu vardı. Aslı'nın kocası, Kaan'la Sapanca'daki dağda mahsur kaldığımız o gece düşünemedim.
O haftanın sonucu aslında hep birlikte düzenlenmek için sürdürülmüştür. Ama Aslı ile Kaan yine o bitmek bilmeyen, yıpratıcı kavgalarından birini etmişlerdi. Aslı sınır sınırlarına girmiş, eşyalarını toplayıp arabayı taşıdığı gibi kış kıyamette İstanbul'a dönmüştü. Kar fırtınası bastırdığı için ben yola çıkamamıştım. Kaan da çıkmamıştı. İkimiz o ıssız dağ evinde, şöminenin başında yapayalnız tutulduk.Kaan yıkılmıştı. Karısının onu anlamadığından, evliliklerinin nasıl bir cehennemden bahsedip durmuştu. Ben ise sadece bir anne olarak onu teselli etmeye çalışmıştım. Açılan bir şişe şişesi, devam eden dertleşme, şöminenin yarattığı o aldatıcı sıcaklık, ikimizin içindeki o derin yalnızlık duygusu… Sonra Kaan gözyaşlarına boğulmuştu. Ona sarılmıştım. Sadece destek olmak için kollarımı dolamıştım.
Ama sonra bir şeyler kontrolden çıktı. Mantığın, ahlakın ve sınırların tamamen yok olduğu, korkunç bir körlük anısıydı. Sabah uyandığımızda hayatlarının onun döneminde bakamamış, o gece yaşananların son gününe kadar o evin duvarları saklanmaya yemin etmiştik. Ben eve dönmüş, hiçbir şey yapmamış gibi devam etmiştim. Kaan ile Aslı sonrasında barışmışlardı. Her şey normale dönmüş sanıyordum.
Ta ki bu ultrason odalarıki o rakama kadar. 15 hafta 3 gün.
O yaşananların havası bir anda hissedilmiş gibi. Nefes alamadım. Beynim o sayıyı algıladı, hızla ilerledi ve geriye doğru doğru bir programlama yaptı. Beş hafta ve üç gün önce. Ocak ayının ikinci haftası. O korkunç, karlı hafta sonu.
Hemen sağımda duran ve ortadan kaldırılan simsıkı tutan büyük artışlar Aslı'nın yüzü kesildi. "Hayır mı?" diye fısıldadı Çatallı bir sesle. "Ne kalp atışı? Doktor Bey, annem elli sekiz yaşındaydı. Babam yedi yıldı! Sistemi vardı. Bu imkansız!"Tıpta mucizeler her zaman imkansız görünüyor Aslı Hanım" dedi doktor, cihazı karnımdan usulca çekerken. "Nadir de olsa, hormonların ani para birimiyle geç menopozun ardından spontan yumurtlama vakaları literatürde vardır. asıl ancak mucize, bu neslin embriyonun tutunabilmiş olması."
Doktorun ne dediğini duymuyordum bile. Kulaklarımda sadece o karlı gecenin uğultusu vardı. Aslı'nın kocası, Kaan'la Sapanca'daki dağda mahsur kaldığımız o gece düşünemedim.
O haftanın sonucu aslında hep birlikte düzenlenmek için sürdürülmüştür. Ama Aslı ile Kaan yine o bitmek bilmeyen, yıpratıcı kavgalarından birini etmişlerdi. Aslı sınır sınırlarına girmiş, eşyalarını toplayıp arabayı taşıdığı gibi kış kıyamette İstanbul'a dönmüştü. Kar fırtınası bastırdığı için ben yola çıkamamıştım. Kaan da çıkmamıştı. İkimiz o ıssız dağ evinde, şöminenin başında yapayalnız tutulduk.Kaan yıkılmıştı. Karısının onu anlamadığından, evliliklerinin nasıl bir cehennemden bahsedip durmuştu. Ben ise sadece bir anne olarak onu teselli etmeye çalışmıştım. Açılan bir şişe şişesi, devam eden dertleşme, şöminenin yarattığı o aldatıcı sıcaklık, ikimizin içindeki o derin yalnızlık duygusu… Sonra Kaan gözyaşlarına boğulmuştu. Ona sarılmıştım. Sadece destek olmak için kollarımı dolamıştım.
Ama sonra bir şeyler kontrolden çıktı. Mantığın, ahlakın ve sınırların tamamen yok olduğu, korkunç bir körlük anısıydı. Sabah uyandığımızda hayatlarının onun döneminde bakamamış, o gece yaşananların son gününe kadar o evin duvarları saklanmaya yemin etmiştik. Ben eve dönmüş, hiçbir şey yapmamış gibi devam etmiştim. Kaan ile Aslı sonrasında barışmışlardı. Her şey normale dönmüş sanıyordum.
Ta ki bu ultrason odalarıki o rakama kadar. 15 hafta 3 gün.
Reklamlar
13 Mayıs 2026
Reklamlar
