UÇAKTA 5 AYLIK BEBEĞİMİ EMZİRİRKEN YANIMDAKİ KADIN BANA,

Kabinin motor uğultusu, koltukların arasındaki o ağır sessizliği bastırmaya yetmiyordu. Kadının çığlığı adeta havada asılı kalmış, birkaç sıra ötedeki insanların bile başlarını geriye çevirmesine neden olmuştu. Yüzü kireç gibi beyazlaşan kadın, daracık koridorda sendeliyor, uçak türbülansa girmiş gibi titreyen elleriyle baş üstü dolaplarına tutunarak baş kabin memurunun bulunduğu bölüme doğru kaçıyordu. Gözlerinde sadece öfke değil, katıksız bir dehşet vardı.
Ben ise kucağımda doymuş ve nihayet nefesi düzene girmiş Poyraz ile olduğum yerde dona kalmıştım.
Melis, dizlerinin üzerindeki pembe kılıflı tableti usulca katlayıp kapattı. Dudaklarında ne çocukça bir zafer gülümsemesi ne de az önce yaşanan kargaşanın korkusu vardı. Sadece sekiz yaşındaki bir çocuğun yüzünde görmeyi asla beklemeyeceğiniz kadar ağır, vakur ve derin bir sükûnet parlıyordu. Bana baktı. Gözlerinde tam bir ay önce toprağa verdiğimiz babasının o dingin, sarsılmaz bakışını gördüm. Cenk de haksızlık karşısında asla sesini yükseltmez, tek bir hareketle karşısındakini vicdanıyla baş başa bırakırdı. DEVAMI DİĞER SAYFADA