Rahmetli İkiz Kardeşimin Eşiyle Evlendim…

Murat’ın elindeki kahve fincanı havada asılı kaldı. Sırtı gerildi, omuzları kulaklarına kadar yükseldi. Yavaşça bana döndüğünde, o yumuşak bakışlarının yerini alan soğuk, yabancı bir ifadeyi gördüm. O an maskesi düştü. Artık karşımda yas tutan bir dul değil, köşeye sıkışmış bir avcı vardı.

"Sen," dedi sesi fısıltıdan hallice, "Elif olamazsın. O hiçbir zaman bu kadar cesur olmamıştı."

"Ben Elif değilim, Murat," dedim dimdik durarak. "Ben onun ikiziyim. Ve onun yarım kalan sesiyim."

O gece evde kavga çıkmadı. Çığlıklar atılmadı. O gece, sadece sessiz bir hesaplaşma yaşandı. Murat, kasayı açmaya çalışırken avukatın yardımıyla polise haber verilmişti bile. Kapımız çalındığında, Murat’ın gözlerindeki o yıkılmışlık, hayatı boyunca kurduğu yalan imparatorluğunun sonuna geldiğini anlamasının ifadesiydi.

Dışarıda yağmur şiddetini artırmıştı. Polisler Murat’ı götürürken, son bir kez bana baktı. O an, Elif’in mektubundaki uyarıyı bir kez daha düşündüm: “Kimseye güvenme.”