Oğlumu 15 yıl önce toprağa verdim…

Kapıya yöneldi. Tam çıkacakken durdu.

“Beni affetmenizi beklemiyorum,” dedi. “Ama şunu bilin… o günkü çocuk öldü. Yerine, hatasıyla yaşamaya çalışan biri kaldı.”

Kapıyı açtı… ve gitti devamı icin sonrki syfaya gecinz...Ev sessizliğe gömüldü.

Eşim yere çökmüş ağlıyordu. Ben pencereye yürüdüm. Dışarı baktım… ama hiçbir şey görmüyordum.

O gece uyuyamadım.

Sabaha kadar düşündüm.

Öfke… acı… kafa karışıklığı…

Ama bir şey daha vardı.

Gerçek.

O çocuktu. Bir hataydı. Korkmuştu. Kaçmıştı. Evet… ama yıllar sonra geri gelmişti. Kaçmaya devam edebilirdi. Ama etmemişti.

Ertesi gün dükkâna gittim.

Barış yoktu.

Ama temizlik yapılmıştı. Her şey yerli yerindeydi.Sanki son görevini yapmış gibiydi