Oğlumu 15 yıl önce toprağa verdim…

Oğlumu 15 yıl önce toprağa verdim… ama sonra dükkânımda, kaybettiğim oğluma tıpatıp benzeyen bir adamı işe aldım.

Oğlum Barış, henüz on bir yaşındayken hayatını kaybetmişti.

Böyle bir acı insanın içinden hiç çıkmıyor. Ondan sonra bir daha çocuk sahibi olmaya cesaret edemedim.

Belki de Barış’ın hatırası beni böyle bir karar almaya itti.

Dükkânımda temizlik görevlisi için başvuruları incelerken onu gördüm.

26 yaşında bir adam… Özgeçmişinde yedi yıllık bir boşluk vardı. Hapiste yatmıştı.

Adı da Barış’tı. Ama beni asıl çarpan bu değildi.

Fotoğrafıydı.

Eğer oğlum bugün yaşıyor olsaydı, tam olarak böyle görüneceğine yemin edebilirdim.

Onu görüşmeye çağırdım.

“Hatalar yaptım, cezamı çektim. Artık o kişi olmadığımı göstermek için bir şans istiyorum,” dedi.

Karşımda sanki oğlum oturuyordu.

Onu işe aldım… ama eşim buna çok öfkelendi.

“NASIL OLUR DA SABIKALI BİRİNİ İŞE ALIRSIN?! Ya bizi soyarsa?”

Ama Barış bana şüphe etmem için tek bir sebep bile vermedi.

Her gün erkenden gelirdi. İşini kusursuz yapardı. Saygılıydı.

Zamanla aramızda bir bağ oluştu.

Akşam yemeklerine gelmeye başladı. Hatta bazı hafta sonları bile…

Eşimin bundan rahatsız olduğunu görüyordum.

Ama umursamadım.

Sonuçta, kan bağı olmasa da… yeniden bir oğulla vakit geçiriyordum.

Bir akşam yine bizdeydi.

Bir anda çatalını düşürdü.

Tam o sırada eşim bağırdı:

“DAHA NE KADAR YALAN SÖYLEYECEKSİN? Ne zaman gerçeği anlatacaksın?!”

“Yeter artık,” dedim.

“YETER DEĞİL! Kocama nasıl yalan söylersin? GERÇEK OĞLUNA NE YAPTIĞINI ne zaman anlatacaksın?!”

Kalbim duracak gibi oldu.

Barış başını eğmişti… bana bakmıyordu.

“Barış… ne diyor o?” diye sordum.

Yavaşça başını kaldırdı.

Gözlerimin içine baktı…

Ve söylediği şey… beni olduğum yerde donup bıraktı.. Sonrası yorumda ⬇️

Reklamlar