Oğlum karısının önünde bana 30 kez vurdu…

Evimi satmaya ne hakkınız var?” diye sordu.

“Bunun için para ödediğim ve sana hiç vermediğim zaman sahip olduğum aynı hakka sahibim,” diye yanıtladım.

“Bunu yapmazdınız,” dedi sessizce.

“Zaten yaptım,” diye yanıtladım telefonu kapatmadan önce.

Öğlen saatlerinde avukatımla birlikte belgeleri incelerken, Brandon’ın mali tablolarında evi kişisel servetinin kanıtı olarak kullandığını ve bunun da kibirden daha kötü bir şey olduğunu keşfettik.Orada müşterilerini ağırladı, orayı kendi mülküymüş gibi gösterdi ve sahip olmadığı bir şey üzerinden itibarını inşa etti.

Saatler içinde kredi verenler sorular sormaya başladı, kredi limitleri donduruldu ve hayatını destekleyen yanılsama çökmeye başladı.Ardından Amber aradı ve “Bu akıl almaz bir şey, bunu bize yapamazsınız” dedi.

“Hayır,” diye yanıtladım, morarmış yüzüme dokunarak, “asıl çılgınca olan, sen orada oturup gülümserken kocanın beni dövmesini izlemekti.Bunu görmezden geldi ve misafirlerden ve yaşanan rahatsızlıklardan bahsetti; bu da bana önceliklerinin ne olduğunu açıkça gösterdi.

Telefonu kapatmadan önce, “Planlarınızı iptal edip dürüstlüğü denemelisiniz,” dedim.

O akşam Brandon, hâlâ şık giyinmiş ama zaten dağılmaya başlamış bir halde daireme geldi.

“Evi benim haberimden sattın,” dedi.

“Sen işteyken evimi sattım,” diye yanıtladım.

Ben onu durdurana kadar aşağılanmadan ve itibarının zedelenmesinden bahsetti.

“Bana otuz kere vurdun ve tek derdin imajın mı?” dedim.

“Beni kışkırttın,” diye yanıtladı ve bu cümle, içimde kalan tüm umudu da sona erdirdi.

Ona tıbbi raporu gösterdim ve “Bu bir tahrik değil, bir sonuçtur” dedim