Ama altında daha önce hiç fark etmediğim ince bir tahta bölme vardı.
Onu kaldırınca küçük bir zarf buldum.
Üzerinde benim adım yazıyordu.
Neriman’a.
Ellerim titreyerek açtım.
İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı.
“Eğer bunu okuyorsan, geçmiş artık seni bulmuş demektir.”
Okudukça gözlerim doldu.
Annem gerçekten Gülizar’dı.
Köyden kaçtıktan sonra adını değiştirmiş, yeni bir hayat kurmuştu.
Ama asıl şaşırtıcı olan mektubun sonundaydıRasim seni bulursa ondan korkma. O benim kardeşimdir. Yıllar boyunca seni uzaktan korumasını ondan ben istedim.”
Olduğum yere çöktüm.
Rasim benim dayımdı.
Ve biz evlenmiştik.
Mektubu elimden düşürdüm.
Hemen konağa koştum.
Rasim avluda beni bekliyordu.
Mektubu uzattığımda yüzündeki ifadeyi hiç unutmayacağım.
Okudukça beti benzi attı.
Sonra sessizce sandalyeye oturdu.
“Bilmiyordum,” dedi.
İlk kez o güçlü adamın gözlerinde gerçek korku gördüm.