Kocam Vefat Ettikten Sonra Kayınbabam Bana bunu yaptı gö...Devamını Oku

Fotoğraftaki kadın bendim.

En azından bana inanılmaz derecede benzeyen biriydi.

Aynı gözler.

Aynı kaşlar.

Aynı gülümseme.

Ama fotoğraf en az otuz yıllıktı.

“Bu kim?”

Rasim’in yüzü karardı.

“Ablam.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Senin ablan mı?”

Başını salladı.

“Adı Gülizar’dı.”Sonra fotoğrafın arkasını çevirdi.

Tarih yazıyordu.

Rasim konuşmaya devam etti.

“Gülizar on dokuz yaşındayken bu köyden kaçtı. Babam onu sevmediği biriyle evlendirmek istiyordu. O da gece yarısı ortadan kayboldu. Bir daha haber alamadık.”

“Bunun benimle ne ilgisi var?”

Rasim gözlerimin içine baktı.

“Çünkü seni ilk gördüğüm gün onun kızı olabileceğini düşündüm.”

Boğazım düğümlendi.

“Ne diyorsun sen?”

Annem bana geçmişinden neredeyse hiç bahsetmezdi.

Bildiğim kadarıyla başka bir şehirde büyümüştü. Anne ve babasını genç yaşta kaybettiğini söylerdi.

Ama annemin adı Gülizar değildi.

“Annemin adı Naciye’ydi.”

Rasim hemen sordu:

“Kimliğindeki adı mı?”

Bu soru beni susturdu.

Çünkü annemin eski belgelerini hiç görmemiştim.

Rasim kutudan ikinci bir şey çıkardı.

Bir kolye.

Onu gördüğüm anda dizlerimdeki güç çekildi.

Çünkü aynı kolyenin bir eşi benim evimdeki sandığın içinde duruyordu.

Annem ölmeden birkaç gün önce bana vermişti.

“Bunu sakla,” demişti.

Nedenini sorduğumda cevap vermemişti.

Rasim’in elindeki kolyeyi titreyen parmaklarla aldım.

İki parçalı bir madalyondu.İki parçalı bir madalyondu.

Benimkinde yarım ay vardı.

Onunkinde yarım güneş.

Yan yana geldiğinde tek bir şekil oluşturuyordu.

O gece yeni evlendiğim adamın karşısında sabaha kadar oturdum.

Aklımda tek bir düşünce vardı.

Ya Rasim haklıysa?

Ya annem yıllarca gerçek kimliğini benden sakladıysa?

Ertesi sabah kendi evime gittim.

Sandığı açtım.

Kolye oradaydı.