Kızımı iki yıl önce toprağa verdim

Defne'nin elini öyle sıkı tutuyordum ki küçük parmakları avucumun içinde titriyordu. Gelinliğimin eteklerini toplayarak kilisenin arka kapısından dışarı çıktım. Arkamızdan şaşkın sesler yükseliyor, davetliler neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Elimde tuttuğum şey küçük, siyah bir ses kayıt cihazıydı.
Üzerine beyaz bir etiket yapıştırılmıştı.
"Anne dinlesin."
Kalbim göğsümü parçalayacak gibi atıyordu.
"Defne... Bunu sana kim verdi?"
Kızım gözlerini yere indirdi.
"Baran."
Bir an nefes alamadım.
"Ne zaman?"