Kardeşim, doğuştan görme engelli en yakın arkadaşıyla evlendi.

Emir'in ölüm haberi hâlâ kulaklarımda çınlarken Merve'nin söyledikleri aklımı allak bullak etmişti. Koridor bomboştu. Hastanenin floresan ışıkları altında yüzü bembeyaz görünüyordu. Titreyen elleriyle çantasından küçük, kahverengi bir zarf çıkardı.

"Emir bunu yıllar önce hazırladı," dedi. "Bana, eğer ondan önce ölürse bunu yalnızca sana vermemi söyledi. Anne ve babana asla göstermeyeceğime dair söz verdirdi."

Zarfın üzerinde kendi el yazısıyla tek bir cümle vardı.

"Ayşe'ye... Gerçeği yalnızca o taşıyabilir."

Nefesimi tutarak zarfı açtım.

İçinden katlanmış birkaç sayfa çıktı.

İlk satırı okur okumaz gözlerim doldu.

"Sevgili ablam... Eğer bu mektubu okuyorsan artık aranızda değilim. Ama senden tek isteğim, beni yargılamadan sonuna kadar okuman."

Satırları okumaya devam ettim.

"Merve ile evlenmemin sebebi ona acımam değildi. Onu gerçekten sevdim. Ama sana anlatmam gereken başka bir gerçek daha var."

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

"Merve'nin biyolojik annesini yıllar önce tesadüfen öğrendim. Bunu öğrendiğim gün hayatım tamamen değişti."

Şaşkınlıkla başımı kaldırıp Merve'ye baktım.

O ise sessizce ağlıyordu.

Mektuba devam ettim.

"Merve'nin biyolojik annesi, annemizin gençlik yıllarındaki en yakın arkadaşıymış. İkisi aynı yurtta kalmışlar. O kadın hamile kaldığında ailesi onu reddetmiş. Annem, bebeğin doğduğunu ama kaybolduğunu sanıyormuş. Gerçeği hiçbir zaman öğrenememiş."

Bir an durdum.

"Annem bunu biliyor muydu?" diye fısıldadım.

Merve başını salladı.

"Hayır."

Mektuptaki sonraki satırlar her şeyi açıklıyordu.

"Yıllar sonra belgeleri araştırırken öğrendim ki annem, Merve'nin biyolojik annesine doğum sırasında yardım etmiş. Ama bebeğin nereye verildiğini bilmiyormuş. O olay yüzünden yıllarca vicdan azabı çekmiş."

Boğazım düğümlendi.

Emir araştırmaya devam etmişti.

Evlat edinme kayıtlarına, eski hastane belgelerine ve yıllar öncesine ait dosyalara ulaşmıştı.

Sonunda Merve'nin geçmişini tamamen öğrenmişti.

Ama asıl şaşırtıcı olan bundan sonrasıydı.

"Merve bütün gerçeği öğrendiğinde annemizi suçlamaya başladı. Kendisini terk eden kadının en yakın arkadaşının annemiz olduğunu öğrenince öfkelendi. Ben ise aylarca onunla konuştum. Ona annemin hiçbir suçu olmadığını anlattım."

Merve gözyaşlarını silerek bana baktı.

"İlk başta gerçekten annenizden nefret ettim." dedi. "Onun da bu olayın içinde olduğunu sandım."

Başımı eğdim.

"Sonra ne oldu?"

"Emir bana bütün belgeleri gösterdi. Annenizin yıllarca gerçeği bilmeden vicdan azabı çektiğini öğrendim."

Mektupta son satırlara geldim gorsele ilerleyin devamı sonraki sayfda.....