Kapıda Gördüğüm Detayla Şoka Geçirdim..

Ta ki bu pazara kadar... Binanın girişinden eşya taşıma sesleri duyduğumda sıradan bir gün olduğunu sanıyordum. Camdan baktığımda genç bir ailenin taşındığını gördüm: Bir adam, bir kadın ve küçük bir kız çocuğu. Adam pencereye doğru başını kaldırdığında kanım dondu. Tıpatıp Ferhat'a benziyordu! Aynı saç kesimi, aynı gözler, aynı duruş... Kendime engel olamayıp kapımı açtım ve yan daireme taşınan bu aileyle yüzleştim. Ferhat'ın öldüğünü biliyordum ama karşımda onun canlı bir kopyası duruyordu. Kızının adının benimle aynı olduğunu duymam ve en kötüsü, kucağına uzandığı sırada elindeki o eksik iki parmağı görmemle zihnimdeki tüm duvarlar paramparça oldu. Ferhat'ın çocukluk yarasının aynısıydı.

"FERHAT... GERÇEKTEN SEN MİSİN?!" diyerek gözyaşlarına boğulduğum o an, bana acı dolu gözlerle baktı. Ve sonrasında bana söylediği o sözle az kalsın olduğum yere yığılıp bayılacaktım!