Her Gün 40 Kilogram Et Alan 70 Yaşındaki Emekli Kadın

Bana hem mucizeymişim hem de suç mahalliyim gibi bakıyordu. “Emin misin?” diye sordu. “Evet,” dedim. “İlaçların etkisi geçince yine sor.” Elimi sıktı. “Seni seviyorum. Hayatımın geri kalanında bunu telafi edeceğim.” Aylar sonra bu cümle karanlık bir şaka gibi gelmeye başladı. İyileşme süreci berbattı. Onun yeni bir böbreği ve ikinci bir şansı vardı. Benim yeni bir izim ve kamyon çarpmış gibi hisseden bir bedenim vardı. Evde yaşlı insanlar gibi ağır ağır dolaştık. Çocuklar ilaç çizelgelerimize kalpler çizdi. Arkadaşlar yemekler getirdi. “Biz bir takımız,” derdi bana. “Sen ve ben, dünyaya karşı.” Ona inandım. Hayat sonunda normale döndü. Ben işe döndüm. O da döndü. Çocuklar okula başladı. Dram “Baba ölecek mi?”den “Elif yine ödevini okulda unutmuş”a evrildi. Bir film olsaydı burada mutlu son olurdu. Ama işler garipleşti. Başta küçüktü. Murat hep telefondaydı.