Fakir bir kız olarak hizmetçi girdiğim evin sahibi bana.

Kocam bana baktı. “Annen çok gururlu bir kadındı. Ona haksızlık edildi. Ama o hiçbir zaman intikam istemedi.” “Sen onu tanıyor muydun?” Başını salladı. “Sen konağa geldiğinde seni ilk gördüğümde anneni hatırladım.” Dünyam durdu. “Yani beni bu yüzden mi işe aldın?” “Hayır.” Sesi kararlıydı. “İlk başta evet, seni merak ettim. Ama sonra seni tanıdım.” Gözlerimin içine baktı. “Sen annenin kızıydın. Ama ondan çok daha fazlasıydın.” İnanmak istiyordum. Ama içimde hâlâ büyük bir boşluk vardı. “Evlenme teklifin de bunun için miydi?” Başını eğdi….İşte en çok korktuğum cevap buydu. Ama söylediği şey beni şaşırttı. “Hayır.” Sessizce devam etti. “Ben sana evlenme teklif ettiğimde, geçmişinle ilgili her şeyi biliyordum. Ama seni seçmemin sebebi bu değildi.” “Beni neden seçtin?” Gülümsedi. “Çünkü o evde herkes bana sahip olduğum parayı, soyadımı ve gücümü hatırlatıyordu. Sen ise bana insan olduğumu hatırlattın.” O an gözlerim doldu. Çünkü ilk defa onun da yalnız olduğunu fark ettim. Büyük bir evin içinde yaşayan ama aslında kimseye yakın olamayan bir adamdı. Fakat yine de içimde bir soru vardı. “Bu kadar yıl neden sustun?” Yüzündeki ifade değişti. “Çünkü sana gerçeği söylediğimde beni annenin geçmişindeki adamların yerine koymandan korktum.” Sonra bana yıllardır sakladığı son mektubu verdi. Bu mektup annemdendi. Açmaya cesaret edemedim. Ama sonunda okudum. Annem yazmıştı: “Kızım, hayat bazen insanları beklemediği yerlere götürür. Eğer bir gün bu konağa geri dönersen, korkma. Çünkü sen hiçbir zaman bir hizmetçi olmadın