Görümcem üç küçük çocuğunu 68 yaşındaki emekli anneme bırakıp, “Zaten bütün gün evde oturuyor, hiçbir iş yapmıyor” diyordu. Ona öyle bir ders vermeye karar verdim ki, hayatı boyunca unutamayacaktı.

Görümcem üç küçük çocuğunu her fırsatta 68 yaşındaki emekli anneme bırakıyor, sonra da "Zaten evde oturuyor, hiçbir şey yapmıyor" diyerek bunu normal görüyordu. Ona unutamayacağı bir ders vermenin zamanı gelmişti.

Annem, kocamın ablası Nesrin'in yaşadığı mahallede tek başına yaşamını sürdürüyordu.

Bir akşam işten sonra anneme uğradım. Kapıyı açtığım anda gördüğüm manzara içimi acıttı.

Nesrin'in üç çocuğu evi savaş alanına çevirmişti. Annem ise yorgunluktan tükenmiş halde hem yemek hazırlıyor hem de ortalığı toplamaya çalışıyordu.

Hemen sordum:

"Anne, Nesrin yine çocukları mı bıraktı?"

Başını sallayarak cevap verdi:

"Her sabah kısa süreliğine bırakacağını söylüyor ama akşama kadar gelmiyor."

Bunu duyunca çok sinirlendim. Annem 68 yaşındaydı ve sağlık sorunlarına rağmen üç çocuğun bütün yükünü tek başına taşıyordu.

Akşam Nesrin geldiğinde onunla yüzleştim.

Umursamaz bir ifadeyle şöyle dedi:

"Ne olmuş yani? Aile dediğin böyle zamanlarda birbirine destek olur."

Sakin kalmaya çalışarak karşılık verdim:

"Bu destek değil, annemi kullanmak. Üstelik ona tek kuruş bile vermiyorsun."

Alay ederek güldü.

"Para mı? Emekli zaten. Evde boş boş oturacağına çocuklarla ilgilensin."

O an onun hiçbir zaman hatasını kabul etmeyeceğini anladım.

Zaten yıllardır evliliğimize karışıyor, bana sürekli nasıl eş olmam gerektiğini anlatıyordu. Sabretmiştim ama artık bardağı taşıran son damla buydu.

İçimden "Sıra bende" dedim.

Gülümseyerek ona şöyle seslendim:

"Yarın akşam aile yemeği bizde. Herkes gelecek. Sen de mutlaka gel." Hikayenin Tamamı ilk yorumda ��

SONRAKİ

Reklamlar

Görümcem üç küçük çocuğunu 68 yaşındaki emekli anneme bırakıp, “Zaten bütün gün evde oturuyor, hiçbir iş yapmıyor” diyordu. Ona öyle bir ders vermeye karar verdim ki, hayatı boyunca unutamayacaktı.

Bunları da İzleyebilirsiniz