Esim yatakta yetersizdi ve bir gün onunla... Ayr

Gece, ahşap evin zeminini gıcırdatan rüzgârla birlikte yine o tanıdık ağırlığını çöktürmüştü. Nesrin ile Sinan, aynı yorganın altında iki ayrı kıta gibi uzanıyorlardı. Sinan, aylar var ki bedenindeki o sessiz yenilgiyi kabullenmiş, erkekliğinin üzerini örten bir mahcubiyetle sırtını karısına dönmeyi alışkanlık edinmişti. İçindeki yetersizlik hissi büyüdükçe, karısına dokunmaktan, hatta onunla göz göze gelmekten kaçınır olmuştu. Nesrin ise yatağın diğer ucunda, kendi varlığının ve kadınlığının yavaş yavaş silindiğini hissederek sabahı bekliyordu.