Gülizar ellerimi tuttu.
“Yalnız olman, kendini yanlış bir yerde araman gerektiği anlamına gelmez.”
Bu söz içime işledi.
O gece ona her şeyi anlatmadım. Ali’yle aramızda yaşanan o sessiz yakınlaşmayı ayrıntılarıyla söyleyemedim. Ama kendi içimde bir karar verdim.
Bir daha kimsenin eşinin gölgesinde kendime yer aramayacaktım.
Aradan haftalar geçti.
Ali’yle eskisi gibi konuşmadık. Karşılaştığımızda selam verdik, o kadar. Bir gün köy meydanında karşılaştığımızda yanıma geldi.
“İyi misin?” diye sordu.
“İyiyim.”
Gerçekten de ilk kez iyi olmaya başlamıştım.
“Senin için üzgünüm,” dedi. “Ama o gece kapıyı açmasaydım belki ikimiz de daha kolay unutacaktık.”
Gülümsedim.
“Belki de o kapının açılması gerekiyordu.”
Şaşırarak baktı.