Erkek arkadaşım beni eve çağırıp..Devamını oku

Bir akşam Gülizar bana baktı.

“Senin bir derdin var,” dedi.

“Yok.”

“Beni kandırma. Çocukluğundan beri seni tanıyorum.”

Başımı eğdim. Birkaç saniye boyunca konuşamadım. Sonunda gözlerimden yaşlar süzüldü.

“Ben çok yalnızım, Gülizar.”

Gülizar’ın yüzündeki sertlik bir anda kayboldu. Yanıma oturdu.

“Bunu neden bana daha önce söylemedin?”

Omuzlarımı kaldırdım.

“Bilmiyorum. Belki insan bazen yalnızlığını söylemeye utanıyor.”