Emzirirken Bir Kadın Beni Gizlice Kayda Almaya Başladı…

Kimse alkışlamadı.

Kimse bağırmadı.

Sadece derin bir sessizlik oluştu.

Kadın çantasını omzuna taktı.

Tam gidecekken Duru yine konuştu.

"Size kızgın değilim."

Kadın şaşkınlıkla döndü.

"Ama keşke önce annemin neden burada olduğunu sorsaydınız. Kardeşim acıkmıştı."

Bu sözler beni beklemediğim kadar duygulandırdı.

Kadının gözleri kısa süreliğine yere indi.

Sessizce, "Haklısın," dedi.

Sonra bana döndü.

"Özür dilerim."

Sesindeki sertlik tamamen kaybolmuştu.

"Ben çocuk sahibi değilim. Böyle düşünmemiştim."

Başımı salladım.

"Önemli olan bundan sonra düşünmeniz."

Kadın ağır adımlarla plajdan uzaklaştı.

Ortam yeniden sakinleşmeye başlamıştı.

Biraz önce bizi izleyen insanlar şimdi gülümseyerek yanımıza geliyordu.

Yaşlı kadın çantasından küçük bir paket çıkardı.

"Ev yapımı kurabiyeler. Süt veren anneler aç kalmamalı."

Gülümseyerek teşekkür ettim.

Genç anne de yanıma oturdu.

Bir süre bebeklerimizden konuştuk.

Meğer oğluyla Emir arasında sadece iki hafta varmış.

Duru ise yeniden kumdan kalesine dönmüştü.

Az önce yaşananların sanki hiçbiri olmamış gibi çalışmaya başladı.

Yanına küçük bir kız geldi.

"Birlikte yapabilir miyiz?" diye sordu.

Duru gülümsedi.

"Tabii."