Düğünüme dakikalar kala

Defne'nin elini öyle sıkı tutuyordum ki küçük parmakları avucumun içinde titriyordu. Gelinliğimin eteklerini toplayarak kilisenin arka kapısından dışarı çıktım. Arkamızdan şaşkın sesler yükseliyor, davetliler neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Elimde tuttuğum şey küçük, siyah bir ses kayıt cihazıydı.
Üzerine beyaz bir etiket yapıştırılmıştı.
"Anne dinlesin."
Kalbim göğsümü parçalayacak gibi atıyordu.
"Defne... Bunu sana kim verdi?"
Kızım gözlerini yere indirdi.
"Baran."
Bir an nefes alamadım.
"Ne zaman?"
"Dün gece. Bana 'Bunu tavşanının içine sakla. Annen düğünden hemen önce bulsun. Başka kimseye söyleme.' dedi."
Elimdeki cihazı çalıştırmaya cesaret edemedim. O sırada kapı açıldı. Baran nefes nefese dışarı çıktı.
"Ne yapıyorsun? Herkes seni bekliyor."
Sesindeki telaş ilk kez bana yapmacık geldi.
Avucumdaki kayıt cihazını gösterdim.
"Bunu sen mi koydun?"
Yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra derin bir nefes aldı.
"Evet."
"Neden?"