Düğün gecemde kayınvalidem,

Kaan’ın müşterileri birer birer sözleşmeleri iptal etti. Şirket yönetim kurulu Kaan’ı kovdu. Bankalar, Kaan ve annesi Sevim’in geçmişten kalan borçları yüzünden lüks evlerine haciz koydu. Sevim Hanım’ın beni sosyal medyada “dolandırıcı” olarak gösterme çabaları, çekilen ses kayıtları ve kamera görüntüleriyle kendi başını yaktı; hakaret ve şantajdan yargılandı.

Aylar sonra, evden tahliye edildikleri gün şahsi evraklarımı almak için son kez oradaydım. Kaan kapının önündeki kutuların üzerinde çökmüş bir halde oturuyordu.

“Bizi mahvettiğin için gurur duyuyor musun?” diye fısıldadı.

Ona acıyarak baktım: “Bu bir yarış olsaydı ikimiz de kaybettik Kaan. Ben hiç var olmamış bir adama iki yılımı verdim. Sen ise makamıma ve parama sahip olmadığımı sandığın bir insana saygı duymadığın için geleceğini kaybettin.”

Geriye bakmadan arabama binip uzaklaştım. Düğün gecesi yediğim o tokat bana çok önemli bir ders öğretmişti: İnsanlara sadece gücü, parası veya mevkisi olduğu için saygı duyanlar, aslında kimseye saygı duymazlar.

Boşanmanın ardından Anka Yatırım Holding’i daha da büyüttüm ve şirket bünyesinde kadına şiddete karşı sert yaptırım kuralları getirdim. Kaan ve annesi ise kibirlerinin ve kendi seçimlerinin yarattığı enkazın altında kaldılar. Adalet, eninde sonunda yerini bulmuştu.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.