Down Sendromlu arkadaşımla evlendim beni o gece yatakt..Daha fazlasını gör

Emir’in annesi o kazada hayatını kaybetti. Babası ise ağır yaralandı.”

Emir’in annesinin yıllardır neden hiç konuşulmadığını hatırlamaya çalıştım. Onun hakkında sorduğumda Emir’in konuyu değiştirdiği birkaç an birden zihnimde canlandı.

“Ben bunu neden bilmiyorum?”

“Çünkü Emir’in babası senden saklamamızı istedi.”

“Niye?”

Annem ellerimi daha sıkı tuttu.

“Çünkü kazadan sonra Emir’in babası uzun süre kendine gelemedi. Çocuğunun bakımını tek başına üstlenemeyeceğini düşünüyordu. Ama Emir’in hayatındaki en büyük korkusu, insanların onu yalnızca Down sendromu nedeniyle acınacak biri olarak görmesiydi.”

Gözlerim doldu.

“Sen ne yaptın?”

Annem derin bir nefes aldı.

“Emir’in babası senden bahsetti. Senin onunla okulda sürekli birlikte olduğunu, onu diğer çocuklardan farklı görmediğini anlattı. Sonra bana bir ricada bulundu.”
Devamı için diğer sayfaya geçiniz..Ne ricası?”

“Emir’in hayatından çıkmamamızı istedi.”

Odamdaki sessizlik ağırlaştı.

Annem devam etti:

“Yıllar boyunca ona yardım ettik. Okul toplantılarına katıldık, gerektiğinde yanında olduk. Ama sana hiçbir zaman bunun bir görev olduğunu söylemedim.”

Başımı salladım.

“Benim arkadaşlığım görev değildi.”

“Biliyorum.”

Annem ağlayarak gülümsedi.

“İşte asıl söylemek istediğim şey de bu.”

Bir süre konuşamadı.

“Emir’in babası birkaç yıl önce öldüğünde, Emir’in bakımını üstlenen kişi olmak istemedim. Çünkü bunun senin hayatını da değiştireceğini biliyordum. Sana hiçbir zaman ‘ona bakmak zorundasın’ duygusunu vermek istemedim.”