Babam, tam 43 yıl boyunca annemin bütün maaşını ald

Çocuklarımızın bir gün bizim için para düşünmesini istemedim. Annen hastalanırsa en iyi şekilde bakılsın istedim. Ben önce ölürsem kimsenin kapısına muhtaç olmasın istedim.”

Boğazım düğümlendi.

Ama içimde hâlâ cevaplanmamış bir şey vardı.

“Kaban meselesi?”

Babam yüzünü buruşturdu.

“Onu hiç unutmadım.”

Ayağa kalkıp yatak odasına gitti.

Bir dakika sonra elinde eski, uzun bir paketle döndü.

Paketi anneme verdi.

Annem açınca hepimiz şaşkınlıkla baktık.

İçinden lacivert bir kaban çıktı.

Yeni değildi.

Ama neredeyse hiç kullanılmamış gibiydi.

Annem ellerini ağzına götürdü.

“Bu…”

Babam başını salladı.

“Vitrinde gördüğün kaban.”

Ben şaşkınlıkla sordum:

“Sen onu almış mıydın?”Ertesi hafta.”

Annem ağlayarak kabanın kumaşına dokundu.

“Peki neden bana vermedin?”

Babam bir süre cevap vermedi.

Sonra hayatım boyunca unutamayacağım şeyi söyledi.

“Çünkü aptaldım.”

Odadaki herkes sustu.Babam annemin gözlerine baktı.

“Para biriktirmeyi öğrendim ama sevgiyi göstermeyi öğrenemedim.”

Annem ağlamaya başladı.

Babam devam etti:

“Senin geleceğini garanti altına almaya çalışırken bugününü zorlaştırdım. Sana güvence sağladığımı sanıyordum ama seni mutsuz ettiğimi fark etmedim.”İşte o an ilk kez babamın yüzündeki sertliğin arkasında ne olduğunu gördüm.

Pişmanlık.

Yıllardır yanlış anlaşılan bir adamın pişmanlığı.

Annem ayağa kalktı.

Hepimiz onun babama kızacağını düşündük.

Ama annem sessizce önüne gitti.

Elini yüzüne koydu.

“Sen hep böyleydin Tahir.”

Babam başını kaldırdı.

“Nasıl?”

“İyi şeyleri bile zor yoldan yapan bir adam.”

Odadaki herkes istemsizce güldü.

Babam da güldü.