Emir onun yanına gidip omzuna elini koydu.
“Bu kızın adı Meryem. Onu yıllar önce sokakta bulduğumda henüz çocuktu.”Meryem başını öne eğdi.
“Onun ailesini yıllarca aradım. Sonunda annesini bulduk. Ama annesi ağır hastaydı ve kızına kavuşamadan hayatını kaybetti.”
Şaşkınlıkla Emir’e baktım.
“Peki bunun benimle ne ilgisi var?”
Emir gözlerimin içine baktı.
“Çünkü Meryem’in hayatını değiştirmek için sadece para yetmiyor. Bir aileye ihtiyacı var.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra genç kızın gözlerinden süzülen yaşları gördüm.
Emir devam etti:
“Ben ona yıllardır maddi destek sağladım. Eğitimini tamamladı. Ama artık kendi ayakları üzerinde durmak istiyor. Dün gece evlenirken sana tek bir şey sormadım.”
“Neyi?”
“Hayatımın geri kalanını benimle paylaşır mısın diye sordum. Ama şimdi sana başka bir soru soruyorum. Hayatı boyunca yalnız kalmış bir insanın yanında olur musun?”
Gözlerim doldu.
Meryem sessizce ağlıyordu.
Yanına gidip ellerini tuttum.
“Artık yalnız değilsin.”
O anda Meryem bana sarıldı.