60 yaşındaki bir kadınla evlendim ilk gece beni yataga ayrıntılat

Son günlerinde elimi tuttu.

“Bana anne der misin?” diye fısıldadı.

İlk kez o kelimeyi söyledim.

“Anne…”

Yüzünde tarifsiz bir huzur belirdi.

Birkaç dakika sonra son nefesini verdi.

Cenazesinde hem beni büyüten annemin hem de beni dünyaya getiren annemin fotoğraflarını yan yana taşıdım.

O gün şunu öğrendim:

Bir insanı anne yapan yalnızca doğurmak değildir.

Bir insanı evlat yapan da yalnızca kan bağı değildir.

Bazen kader, insanı en büyük yanlışa sürükler.

Ama gerçek ortaya çıktığında, geriye kin değil; affetmek, kabullenmek ve sevdiklerini doğru isimlerle anabilmek kalır.

Ben iki anneye sahip olduğumu çok geç öğrendim.

Birini kaybettiğimde çocukluğumu, diğerini bulduğumda ise kim olduğumu öğrendim. Her ikisini de aynı yıl toprağa verdim ama bana bıraktıkları sevgi, hayatım boyunca taşıyacağım en büyük miras oldu.