Baran birkaç saat sonra yakalandı.
Duru ise günler sonra ilk kez kendi yatağında uyudu.
O gece odasının kapısında uzun süre onu izledim. Çocukluğundan beri korktuğunda bana sarılırdı. Şimdi karşımdaki genç kadın, korkunun içinden tek başına çıkmayı başarmıştı.Sabah uyandığında yanıma geldi ve elimi tuttu.
“Anne,” dedi, “o tatilde kaybolan ben değildim. Asıl kaybolan, güvendiğim insandı.”
Ne diyeceğimi bilemedim.Sadece ona sarıldım.
O günden sonra Duru bir daha hiç kimseye sorgulamadan güvenmedi. Ama kalbini de tamamen kapatmadı. Çünkü yaşadığı olay ona önemli bir ders öğretmişti:
İnsanları hayatımıza alırken yalnızca söylediklerine değil, zor zamanlarda ne yaptıklarına da bakmalıyız.Ve bazen bir insanın gerçek yüzünü görmek için yıllar değil, sadece tek bir gece yeter.