Ormanda bir mezar taşına rastladım ve üzerinde çocukluk fotoğrafımı gördüm

Ormanda bir mezar taşına rastladım ve üzerinde çocukluk fotoğrafımı gördüm — gerçeği öğrendiğimde hayatım altüst oldu. Eşim Zeynep, 8 yaşındaki oğlumuz Efe ve ben, Karadeniz’de küçük ve sakin bir kasabaya yeni taşınmıştık. İstanbul’un karmaşasını geride bırakıp huzurlu bir hayat kurmak istemiştik — sisli dağlar, serin hava, uçsuz bucaksız ormanlar… Yeni bir başlangıç gibi hissettirmişti. O cumartesi mantar toplamaya çıktık. Efe önden koşuyordu. Doberman cinsi köpeğimiz Karabaş onun peşindeydi. Zeynep sepeti kontrol ederken gülüyordu. Her şey mükemmel görünüyordu… Sonra Karabaş havlamaya başladı. Bu, oyunbaz bir havlama değildi. Sert, huzursuz, tehlike sezer gibi bir havlama. Uzun otların arasından ilerledim ve daha önce orada olmadığına yemin edebileceğim bir açıklığa çıktım. Mezar taşları. Düzinelerce… Belki yüzlerce. Yosun kaplı, eğri, yarısı toprağa gömülmüş taşlar. Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum. “Zeynep… buraya bir bakar mısın?” diye seslendim. Yanıma geldi, manzarayı görünce yüzü bembeyaz oldu. “Bunu hiç sevmedim,” dedi fısıltıyla. “Şuna bak… kemikler… boynuzlar… Bu bez bebekler de ne? Hemen gitmeliyiz.” Haklıydı. Orada bir tuhaflık vardı. Hava ağırdı. Sessizlik rahatsız ediciydi. Tam o sırada Efe çığlık attı. “BABA! ANNE! BAKIN! BABAMIN FOTOĞRAFINI BULDUM!” Kanım dondu. Yavaşça döndüm. Yıkılmak üzere olan bir mezar taşının yanında diz çökmüştü. Bacaklarım titreyerek yanına yürüdüm. Toprağı ve yaprakları kenara ittim. Ve neredeyse yere yığılıyordum. Taşın üzerinde seramik bir fotoğraf vardı. Küçük bir çocuk. Kocaman gözlü. Üzerinde soluk sarı bir gömlek. Bu… bendim. Altında derin harflerle kazınmış bir tarih vardı: 29 Ocak 1984. Doğum günüm. Tam olarak doğduğum gün. Ama ben hayatımda bu yere hiç gelmemiştim. Ellerim titremeye başladı. “Bu imkânsız…” diye fısıldadım. Zeynep kolumu sıktı. “Emre, lütfen… gidelim.” Ama hareket edemedim. Çünkü doğum tarihimden hemen sonra ikinci bir satır vardı. Ve o satırda yazanı gördüğüm an… hayatım boyunca hiç sorgulamadığım bir gerçeğin aslında sandığım gibi olmadığını anladım. Mezar taşındaki fotoğrafın ardındaki gerçeği öğrendiğimde, bütün geçmişim yeniden yazıldı.⬇️ DEVAMI YORUMDA