Metroda genç bir anne

Geçenlerde metroda uzun süre hatırlayacağım bir sahneye tanık oldum.

Bebek arabasıyla genç bir anne arabaya bindi. Çocuk ilk başta uyuyordu ama kısa süre sonra uyandı ve yüksek sesle ağlamaya başladı. Kadın, etrafındakilerden çekinerek özür diledi ve sessizce şöyle dedi:

— Özür dilerim, sadece aç.

Küçük çocuğun sakinleşmesini beklemeden bir battaniye çıkardı ve çocuğu hemen arabada emzirmeye başladı. Etraftaki insanlar çok kibar davrandı: bazıları pencereye döndü, bazıları ise fark etmemiş gibi yaptı. Durum barışçıl bir şekilde çözülüyor gibiydi.

Ama annenin yanında yaşlı bir kadın oturuyordu. Aniden genç anneye döndü ve yüksek sesle şöyle dedi:

— Ne yapıyorsunuz? Burada erkekler var! Utanmıyor musunuz?

— Ama çocuk aç... — diye yanıtladı anne nazikçe. — Bu doğal bir süreç.

— Doğal mı?! Bizim zamanımızda hamile kadınlar dışarı bile çıkmazdı, utanırlardı ve siz gençler tüm terbiyenizi yitirdiniz! İzlemesi iğrenç!

— Başka tarafa bakabilirsiniz, — diye sakince belirtti anne. — Başkaları da bakmıyor.

— Ah, şimdi de küstahlık ediyorsun! Artık büyüklerine saygı duymuyorsun.

— Anne tepki vermemeye çalıştı ama büyükanne giderek daha fazla sinirlendi, kollarını sallayıp tüm arabanın dikkatini çekti. Durum giderek tuhaflaşıyordu.

Ve aniden, tüm bu süre boyunca yakınlarda duran genç bir adam araya girdi. Tüm arabayı şok eden bir şey yaptı devamı yorumda