Deniz derin bir nefes aldı.
— Çünkü bu babamın kararıydı…
Seni ilk gördüğünde seni hemen tanıdı. Ama bana asla söylemememi istedi.
Şöyle dedi:
“Onun bana minnetle bağlanmasını istemiyorum. Oğlumu borç duygusuyla değil, sevgiyle seçsin.”
Lale yere çöktü, paramparça olmuştu.
— İşte bu yüzden seni bu hâlde görmemi hiç istemedi…
Geçmişin yükünden özgür olmamı istedi.
Lale telefonu kapattı.
Yatağın yanına diz çöktü ve yaşlı adamı nazikçe kucakladı.
— Bana ikinci bir hayat verdiğin için teşekkür ederim…
Bir zorunlulukla değil…
Sevgiyle.