G-892JKVGF0C

KOCAM BİR TRAFİK KAZASINDA ÖLDÜ

KOCAM BİR TRAFİK KAZASINDA ÖLDÜ — AMA CENAZESİNDEN BİR AY SONRA PATRONU ARADI VE ŞÖYLE DEDİ: "SENİN İÇİN BİR DOSYA BIRAKMIŞ. POLİSTEN ÖNCE ONU GÖRMEN LAZIM."
Kocam Kerem, yağmurlu bir perşembe gecesi öldü.
Polis, kasaba dışındaki keskin bir virajda direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini söyledi. Yol kaygandı, lastikleri aşınmıştı ve hiç görgü tanığı yoktu.
Buna kaza dediler.
Onlara inandım çünkü inanmamak için bir sebebim yoktu.
Kerem dikkatliydi. Sorumluluk sahibiydi. Kilitleri her zaman iki kez kontrol eden ve yakıt deposu yarının altına düşmeden dolduran türden bir adamdı.
Cenazede herkes ona sahip olduğum için ne kadar şanslı olduğumu anlattı.
İş arkadaşları ağladı. Patronu bana sarıldı. Kız kardeşim tüm süre boyunca yanımda durdu, artık gözyaşım kalmadığı için hiç kullanmadığım peçeteleri tutuyordu.
7 yaşındaki kızımız ve 5 yaşındaki oğlumuzun kalbi kırıktı; sanki ben de yok olacakmışım gibi korkuyla bana sarılıyorlardı.
Haftalarca bir hayalet gibi yaşadım.
Yatağın onun tarafında uyudum. Onun eski hırkasını giydim. Sırf "Selam canım," deyişini duymak için telesekreter kaydını tekrar tekrar dinledim.
Sonra, bir sabah patronu aradı.
Sesi kısıktı.
"Leyla, bunu sana telefonda söylememeliydim. Kerem ofisindeki kasada bir şey bırakmış. Bir dosya. Üzerinde senin adın yazıyor."
Yatakta doğruldum.
"Ne dosyası?"
Bir sessizlik oldu.
Sonra şöyle dedi: "Bunu telefonda anlatamam. Kendin görmen lazım."
Direksiyonu parmaklarım acıyana kadar sıkarak Kerem’in ofisine sürdüm.
Patronu beni lobide karşıladı ve tek kelime etmeden yukarı çıkardı.
Kerem’in masasındaki kasanın içinde kalın bir zarf vardı.
Ön yüzünde, onun el yazısıyla üç kelime yazılıydı:
"Leyla’ya verilecek."
İçinde fotoğraflar vardı.
Banka dökümleri.
Ve Kerem’den şu şekilde başlayan bir not:
"Leyla, eğer bunu okuyorsan, sonunda bana ulaştılar demektir. Lütfen kız kardeşine güvenme."
Donup kaldım.
Ve bir sonraki satır mideme yumruk gibi oturdu... Devamını yorumda anlattım ��
Reklamlar