Karımı toprağa verdikten sonra, paramparça bir halde, kızımla kısa bir tatil yapmaya karar verdim.

Yavaşça arkamı döndüm. Kalbim hızla çarpıyordu. Sahilin biraz ilerisinde bir kalabalık vardı. İnsanlar bağırıyor, telaşla bir yere doğru koşuyordu. Birkaç kişi yaşlı bir adamı suya itmişti; adam çırpınıyor, çevredekiler panikle bağırıyordu. Ama Elif’in baktığı yer orası değildi.

Kalabalığın biraz ilerisinde, denizin kenarında tek başına duran bir kadın vardı. Rüzgâr saçlarını savuruyordu. Silueti… Ayşe’ye o kadar benziyordu ki dizlerim titredi.

“Bu… mümkün değil,” diye fısıldadım.

Elif elimden çekiştirdi. “Baba, hadi gidelim!”

İstemeden de olsa ayağa kalktım. Her adımda kalbim daha hızlı atıyordu. Kadına yaklaştıkça yüzü netleşmeye başladı… ve o an dünya başıma yıkıldı devamı icin sonrki syfaya gecinz.