Ege’nin kalabalıklardan uzak

O sabah, her zamanki köşesinde, kayalıkların denizle birleştiği yerde oturan birini gördü: Kaan. Kaan da onun gibi, şehrin karmaşasından ve insanların birbirini dış görünüşleriyle yargılamasından kaçıp buraya sığınmıştı. Göz göze geldiklerinde, aralarında kıyafetlerin saklayabileceği hiçbir yapaylık yoktu. İlk andan itibaren birbirlerini en yalın, en doğal halleriyle gördüler.İlerleyen günlerde, bu yalınlık aralarındaki bağı hızla derinleştirdi. Birlikte yüzdüler, kızgın kumlarda güneşlendiler ve zeytin ağaçlarının gölgesinde saatlerce konuştular. Kıyafetler olmadığında, insanların birbirinin ruhunu çok daha net gördüğünü fark ettiler. Konuşurken ne giydiklerine, markalarına ya da tarzlarına değil; sadece birbirlerinin gözlerindeki ışığa ve seslerindeki samimiyete odaklanıyorlardı.