Benim adım Zeynep

Yıllar geçti. Bir gece sorumlu kişi kapıyı açtı ve bir görüşme olacağını söyledi. İçimde farklı bir his vardı. Kapı aralandığında içeri giren kişiyi görünce donup kaldım. Gelen, yıllardır görmediğim ağabeyimdi. Göz göze geldiğimiz an zaman durmuş gibiydi. Şaşkınlık yerini kararlılığa bıraktı. “Zeynep… bu ne hâl?” dedi titreyen bir sesle. Konuşamadım, sadece gözyaşlarım aktı. Durumu fark eden görevli sert bir tavırla uyardı. Ağabeyim sakin ama net bir şekilde, “Bu kız benim kardeşim. Onu buradan çıkaracağım,” dedi