Benim adım Zeynep

Benim adım Zeynep… On altı yaşımda köyden şehre götürdüler beni. “Fabrikada çalışacaksın, ailene para göndereceksin,” dediler. Çocuktum, inandım. Ama söylenenler doğru değildi. Kendimi istemediğim bir ortamın içinde buldum. O günden sonra hayatım tamamen değişti. Bana adımla değil, bir numarayla hitap ediliyordu. Aynaya bakmak bile zor geliyordu. Tek tesellim, çocukken yazdığım ve sakladığım bir defterdi. Son sayfasında şöyle yazıyordu: “Bir gün buradan kurtulacağım.”